Overslaan en naar de inhoud gaan

Tag: freelance

Van rups tot vlinder: moet je dat eigenlijk wel willen?

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Van rups tot vlinder: moet je dat eigenlijk wel willen?

Een rups is een eetmachine, lees ik op de website van de Vlinderstichting. Het beestje is druk met zich vol eten en genoeg energie te krijgen om tot volledige wasdom te komen. Natuurlijk, dat wisten we eigenlijk al; wie kent niet Rupsje Nooitgenoeg, die op weg ging om eten te zoeken en zich ongans at … Eten, groeien en nóg meer eten. Tot het tijd is voor de volgende stap.

Ontpoppen

Dat een rups uiteindelijk een prachtige vlinder wordt, is algemeen bekend. Maar voordat het zover is, moet hij eerst allerlei fases door. Precies daar komt de mens om de hoek kijken. Want blijkbaar herkennen we onszelf graag in dat beestje.

Weinig mensen zullen zichzelf omschrijven als een volpropper, maar ontpoppen van rups tot vlinder? Dat willen we maar al te graag! Op internet struikel je over de metaforen. Mensen die hun cocon willen openknippen om eindelijk tot bloei te komen. Mensen die zich bevrijd voelen omdat ze hun vleugels kunnen uitslaan. Of mensen die het liefst als een vlinder wegfladderen zodra het leven even tegenzit.

De rups staat voor groei, de cocon voor een periode van bezinning en de vlinder voor vrijheid, schoonheid en een nieuw begin. Geen wonder dat we ons zo graag vergelijken! Wie wil er nu niet groeien, bloeien en de wereld verkennen?

Metamorfose

Wil jij weten hoe je van rups in een vlinder verandert? Bekijk dan dit filmpje! Het is toch net een enorme verbouwing? Het doet me denken aan een huis dat grondig wordt gerenoveerd. Eerst gaat alles eruit, ligt de boel overhoop en vraag je je af of het ooit nog goed komt. Pas daarna begint het ergens op te lijken.

Als je het mij vraagt, is die metamorfose nogal een proces. En angstaanjagend hard werken, als je bedenkt wat er allemaal moet gebeuren voordat die vlinder tevoorschijn komt.

Daarom heb ik een besluit genomen. Ik ben best dapper en heb geen vliegangst. Maar ik voel me prima in mijn cocon.

De rest van mijn leven blijf ik rups.

Beslissende factor

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Beslissende factor

Al uit eerdere blogs sijpelde een voorliefde voor spreekwoorden. Zo heb ik uitgebreid verhaald over een mooie lucht, heeft de bakker voor inspiratie gezorgd en kun je nu lezen over hoe je op een verstandige manier je laatste troef uitspeelt.

De baas

Een troef is degene die boven de andere drie gaat. Het is de beslissende factor en het geheime wapen. Iets wat je inzet voor het grotere doel. Met troef kun je extra roem halen, slagen binnenslepen en je hebt er een sterke kaart mee. Dit is vaag als je niet van een spelletjes houdt, maar de gemiddelde klaverjasser kan mij nog prima volgen.

Uit de hoek

Als je nooit troef verzaakt, ben je overal op en bij. Heb je troef, dan heb je altijd wat achter de hand. Met veel troeven heb je doorslaggevende argumenten. Tot zover nog steeds helder, toch? Maar nu de spreekwoorden die minder positief uit de hoek komen. Geef je iemand troef, dan straf je diegene af of geef je hem zelfs een ‘knal voor zijn kop’. Speel je een hoge troef uit dan neem je grote risico’s. En wat dacht je van armoe troef?

Laat mij dan als geheime wapen maar mijn állerlaatste troef uitspelen. Wat stond er ook alweer in de songtekst van Slapen doen we morgen weer?

Vandaag grijp ik mijn kansen!

Doen waar je goed in bent!

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Doen waar je goed in bent!

Er zijn ondernemers die regelmatig bloggen. Onder elke blog zetten ze trots hun eigen naam. Terecht, het is een tekst die uiting geeft van hun expertise. Het is niet altijd zo dat ze die blog ook daadwerkelijk schrijven. Hoe ik dat weet? 

Waarom bloggen?

Allereerst, waarom willen ondernemers eigenlijk bloggen? Wat voegt dat toe aan hun bedrijfsvoering? Bloggen laat zien dat ze kundig zijn, dat ze bij de tijd zijn en ook nog eens hartstikke actief. Bovendien maakt bloggen dat ze beter worden gevonden. De ondernemer is een expert op zijn vakgebied en dat draagt hij uit. Bloggen geeft ook meer mogelijkheden op sociale media, door blogs te delen en door te plaatsen. Tot slot zorgt bloggen ervoor dat ze met regelmaat ‘voorbijkomen’, op een relatief eenvoudige manier.

Tikkende klok

De ondernemer kan dan wel overtuigd zijn van het nut van bloggen, maar dat wil nog niet zeggen dat hij er handigheid in heeft. Of dat hij tijd heeft, voor een regelmatige blog. Het heeft namelijk minder zin om drie blogs per maand te schrijven en vervolgens vier maanden niks. Effectief bloggen heeft een bepaalde regelmaat nodig. En eerlijk is eerlijk, schrijven behoort niet tot ieders dagelijks bedrijfsvoering dus wordt als eerste doorgeschoven, in de agenda. En voor die ondernemer het in de gaten heeft, gaat de laatste blog over iets dat is achterhaald.

De clou

Maar … eh … hoe ik weet dat die ondernemers uit de intro niet zelf bloggen? Omdat ze het uitbesteden. Aan mij of aan een andere tekstschrijver. Een beetje stiekem. Maar waarom niet? Laten we gewoon allebei doen waar we blij van worden én waar we goed in zijn …

12,5 jaar tekstbureau: van zoeken naar vinden

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op 12,5 jaar tekstbureau: van zoeken naar vinden

Twaalf en een half jaar. Een getal dat ergens tussen feestelijk en vreemd in hangt. Een jubileum dat volgens mij alleen in Nederland wordt gevierd. Een moment dat vraagt om even stil te staan bij wat ik doe.

Wat begon met een laptop op een keukentafel en een hoofd vol vragen, is uitgegroeid tot een stabiel tekstbureau met een heldere focus. Ik neem jullie mee naar het begin, naar mijn zoektocht en naar waar ik nu sta: stevig geworteld.

Zonder blauwdruk

Toen ik begon, had ik geen groot plan. Ik wist vooral dat ik wilde schrijven en dat ik daar mijn werk van wilde maken. Maar hoé dan precies? Voor wie? Over wat? Daar had ik nog weinig grip op. Ik schreef voor iedereen die iets met tekst nodig had: van webshops tot verenigingen, van nieuwsbrieven tot blogtekstjes voor de zoekmachines.

In de breedte zitten kansen, dacht ik. Een richting kiezen? Daar zag ik geen noodzaak toe. Die eerste jaren waren een mix van enthousiasme, twijfel en heel veel leren. Over ondernemen, over klantcontact en misschien nog wel het meest: over mezelf. Over waar ik energie van krijg, wat me raakt, wat ik goed kan.

De waarde van specialiseren

Het keerpunt kwam toen ik steeds vaker werd gevraagd door bedrijven in de groensector. Helemaal toen mijn oude werkgever mij een vaste freelanceopdracht aanbod. Elke week kwekers interviewen en ik voelde me als kwekersdochter direct weer thuis. Lokaal was ik al langer verankerd door mijn werk voor Hier! in de regio: het tijdschrift voor alle inwoners van gemeente Kaag en Braassem én voor de marketingorganisatie van dezelfde gemeente. Een stem voor de gemeenschap en daar voelde ik het: dit klopt. Hier past mijn taal bij hun verhaal.

Langzaam maar zeker durfde ik te kiezen. Niet meer alles doen voor iedereen, steeds vaker ja zeggen tegen opdrachten die gaan over groen en lokale betrokkenheid. En nee zeggen tegen werk dat niet meer past, hoe spannend dat soms ook is. Tussen de opdrachten door schreef ik ook aan eigen werk. Eerst korte teksten, later verhalen en boeken. Inmiddels liggen er elf op de plank. Schrijven is zeker niet alleen mijn werk, het is ook mijn ademruimte, mijn manier van kijken en betekenis geven.

Stevig geworteld

Inmiddels bestaat mijn tekstbureau vandaag op de kop af twaalf en een half jaar en werk ik met volle overtuiging binnen twee specialisaties: lokaal en groen. Mijn werk draait allang niet meer alleen om ‘mooie zinnen’. Het draait om helderheid, betrokkenheid, vertrouwen. Om – cliché – het verhaal achter mens en bedrijf. Daar ligt mijn kracht en mijn plezier.

Ik ben dankbaar voor de klanten die me al jaren vertrouwen. Voor de opdrachten die me raken. Voor het netwerk dat me scherp houdt. En voor elke lezer die iets aan mijn woorden heeft gehad. Wat de toekomst brengt? Nog meer verdieping. Meer verhalen die ertoe doen. Misschien wat vaker ruimte maken voor nieuw eigen werk, naast de opdrachten die blijven inspireren. Maar voor nu ben ik vooral blij met wat er is: een tekstbureau dat staat. Dat me past. Letterlijk geworteld.

Dankjewel, of je nu klant bent, collega, lezer of toevallige voorbijganger. Zonder jou was dit verhaal niet geschreven.

Vandaag = morgen geschiedenis

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Vandaag = morgen geschiedenis

De geschiedenis is meestal iets van lang geleden. Maar wat als je plotseling, voor je gevoel, midden in de geschiedenis staat? Zegt dat dan iets over jezelf of over je leeftijd? 

Ver van mijn bed

Al veel boeken heb ik gelezen waarin de Tweede Wereldoorlog een grote rol speelt. Ik ben geboren in 1970 dus de periode van de oorlog was voor mijn gevoel ver van mijn bed. Alles wat je over de oorlog leest gaat over vroeger, de tijd waarin ik ruimschoots nog niet in de planning lag. Maar de geschiedenis komt steeds dichterbij. Zo bezocht ik een paar jaar geleden het Tränenpalast in Berlijn, een tentoonstelling over grenservaringen. Het is gevestigd in het oude treinstation waar men in de tijd van de Berlijnse Muur met veel tranen afscheid nam van bezoekende familieleden van de “andere kant”. Je zag ze na dit afscheid immers weer een tijdje niet …

Alles voor de onmogelijke liefde

Ik kan het me nog goed herinneren, 1989, het nieuws over de val van de Berlijnse Muur. Bij het Tränenpalast keek ik naar een filmpje over iemand die in 1987 haar huidige man leerde kennen, hij woonde in West-Berlijn, zij in Oost. Niet een allyouneedislove-liefde die voor de kerstspecial met touringcar even gehaald werd, nee, zij zagen elkaar nauwelijks. Ondanks dat ze in dezelfde stad woonden een bijna onmogelijke liefde. Hij was al druk met papieren regelen om bij haar te kunnen zijn. Dan maar in Oost wonen, alles voor de liefde. Tot die muur viel en ze eindelijk zomaar konden afreizen naar elkaar. Een jaar later beloofden ze elkaar zelfs eeuwig trouw. Bijna een sprookje.

Hoofdrol

Hoewel? Een confronterend sprookje! 1987. Toen leerde ik ook mijn lief kennen. Wij konden zo vaak we wilden naar elkaar toe. Geen muur stond ons in de weg. Vreemd, naar een museum gaan waar mensen van je eigen leeftijd de hoofdrol spelen in de geschiedenis. De tijd vliegt.

Vandaag is morgen zomaar geschiedenis.

Nobody is gonna hit as hard as life

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Nobody is gonna hit as hard as life

Vanmorgen bracht Facebook mij een herinnering van 2016. Het ging over het boek Open & Bloot waaraan ik als auteur heb meegewerkt. Dertig mannen met kanker portretteerden we – ikzelf interviewde er elf – waardoor hun verhaal voor altijd blijft leven. Over een van de elf mannen die ik voor het boek sprak schreef ik vandaag precies negen jaar geleden een blog.

Omdat ik inmiddels een nieuwe website heb, werkt de link uit mijn herinnering niet meer. Ik heb veel meegenomen naar mijn nieuwe website, maar niet alle blogs. Gelukkig heb ik ze wel bewaard. Dus vandaag een uit de oude doos: Nobody hits you as hard as life, winning isn’t about how hard you hit, it is about how much you can take …

Nobody is gonna hit as hard as life

Februari 2015 leerde ik hem kennen. Ik zat midden in de voorbereidingen van Open & Bloot en hij zou aan dat project meedoen. Omdat hij door de kans op epileptische aanvallen gevoelig was voor flitslicht, zou hij, in tegenstelling tot veel andere deelnemers, niet op de dag van de fotosessie geïnterviewd worden, maar al eerder die week. Hij woonde bij mij ‘om de hoek’, dus als vanzelfsprekend ging ik op een dinsdagochtend naar hem toe en heb ik zijn verhaal aangehoord.

Ondanks dat hij bij mij in de buurt woonde, kende ik hem niet. Toen ik bij hem thuis was, zag ik ook wel dat dat eigenlijk niet kon: hij leek niet op de man op de vele foto’s die aan de muur hingen. Veertig kilo was hij aangekomen, door die rotziekte. Het had hem compleet veranderd. Ik was enorm onder de indruk van zijn verhaal, wat een ellende, maar ook: wat mooi dat hij met zijn vrouw en kinderen nog zo van het leven kon genieten. Wat straalden ze een rust en geluk uit…

Dummy

Eind september zat ik weer bij hem op de bank. Dit keer samen met Marina, de fotograaf van Open & Bloot. Het boek was bijna klaar, maar of hij er 1 november nog zou zijn – de dag van de boekpresentatie – was op dat moment nog maar de vraag. Met een dummy gingen we hem verrassen. Zo kon hij toch nog zien hoe het boek er ongeveer uit kwam te zien. Weer verliet ik onder de indruk de woning. Zo’n grote vent en zo emotioneel bij het zien van zijn foto’s en het lezen van zijn persoonlijke quote. De quote die we samen bedacht hadden, voor bij zijn verhaal. Een quote uit zijn absolute lievelingsfilmserie Rocky…

Surviver

1 november was hij nog best oké, bij de boekpresentatie zijn was helaas te veel voor hem, maar zijn vrouw was er en een paar dagen later berichtte ze me zelfs nog met goed nieuws over een stabiele situatie. 10 januari kwam het bericht dat hij begon met palliatieve zorg. Hij zou in slaap gebracht worden omdat het lijden niet meer draaglijk was. Op 11 januari overleed hij op 36-jarige leeftijd. Rust zacht. Familie en vrienden, héél veel sterkte. Wat een sterke vent en wat was er voor jullie een kracht nodig om hem te laten gaan. Voor altijd zal ik bij Eye of the Tiger van Surviver aan die grote kerel denken.

Nobody is gonna hit as hard as life. Winning isn’t about how hard you hit, it is about how much you can take…
– Rocky

Nabrander: het boek Open & Bloot is inmiddels alleen nog tweedehands bij de boekhandel te koop. Heb je toch interesse in aanschaf, stuur me dan een bericht. Ik heb nog een nieuw exemplaar (€14,50 incl. verzendkosten) liggen!

Ik heb toch spellingcontrole?

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Ik heb toch spellingcontrole?

Iemand die een ander op spelfouten wijst, wordt al snel gezien als een muggenzifter. Maar wat als je, zakelijk gezien, de plank misslaat? Ik haal met dit stuk graag de volgende stelling onderuit: waarom iemand mijn tekst laten corrigeren, ik heb toch spellingcontrole?

Drie voorbeelden waarbij die controle absoluut hapert

  • Sommige woorden klinken hetzelfde, maar worden verschillend geschreven:
    We willen jou, onze trouwe klant, verassen! Verassen is cremeren … Wil je je trouwe klanten niet liever verrassen?
  • Woorden wel of juist niet aaneenschrijven maakt het verschil. Boeren op stand hebben vaak een landgoed. Bij een boerenopstand vindt men niet veel in ons land goed. Met een week menu huilt het tranen met tuiten, het menu van de week is het weekmenu. Kun je je voorstellen hoe vervelend het is als een lekbakje een lek bakje is?
  • Een rode streep onder een woord betekent niet dat het woord niet bestaat, het betekent dat je computer het niet kent. Neem de coronacrisis, eerlijk is eerlijk, wij kennen het ook liever niet. Schrijf je dat met een hoofdletter, dan is het Mexicaanse biertje uitverkocht. Ik kan me voorstellen dat ook dat als een crisis kan voelen.

Is het jouw tekort of heb je ogen te kort?

Voor de nieuwe folder of menukaart naar de drukker gaat, voor je brief naar al je klanten wordt verstuurd, voor je een offerteaanvraag van een potentiële grote klant beantwoordt: laat er even naar kijken door iemand met oog voor spelling. Kan ik iets voor je doen?

Komt voor de bakker

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Komt voor de bakker

Vooral in blogs kan ik mijn hart ophalen aan spreekwoorden en uitdrukkingen. Niet alleen in mijn eigen blogs, maar ook in die van een ander! Want dat is één van mijn specialiteiten: blogs voor anderen schrijven over hún expertise.

Sisyfusarbeid

Voor veel ondernemers is het schrijven van een blog tegen de maan pissen. De klad komt er in, men kan geen paard al lopende beslaan en het resultaat is huilen met de pet op. Gevolg? Ze vissen achter het net, houden hun hart vast, schrijven voor de kat zijn viool en hun blog gaat als een nachtkaars uit. En dat terwijl tijd geld is!

Voor elke spijker een gat!

Ik laat je niet in je sop gaarkoken: nieuwe messen snijden scherp. De haring hangt aan zijn eigen kieuwen en men moet zijn bed maken zoals men slapen wil.

Een blog nodig? Komt voor de Alice Bakker!

Liever op eigen benen? Het oog ziet altijd van zich af. Mijn rode pen staat klaar.

Verklarende woordenlijst

  • Komt voor de bakker – komt voor elkaar!
  • Het hart ergens aan ophalen – ergens van genieten
  • Sisyfusarbeid – een zinloze taak
  • Tegen de maan pissen – iets onmogelijks proberen
  • Men kan geen paard al lopende beslaan – goed werk kost tijd
  • Dat is huilen met de pet op – bedroevend resultaat
  • De klad zit er in – het gaat niet goed
  • Achter het net vissen – een gelegenheid missen
  • Je hart vasthouden – bang zijn dat het mis gaat
  • Als een nachtkaars uitgaan – in gestaag tempo minder worden
  • Voor elke spijker een gat – voor elk probleem een oplossing
  • Iemand in zijn eigen sop gaar laten koken – iemand aan zijn lot overlaten
  • Nieuwe messen snijden scherp – met ‘die nieuwe’ is het aangenaam werken
  • De haring hangt aan zijn eigen kieuwen – verantwoording nemen 
  • Men moet zijn bed maken zoals men slapen wil – men is verantwoordelijk voor zijn daden
  • Op eigen benen staan – geen hulp nodig hebben
  • Het oog ziet altijd van zich af – de eigen fouten ziet men niet

Bron: woorden.org

Mooie lucht

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. 1 reactie op Mooie lucht

In onze taal zijn er een heleboel woorden die meerdere betekenissen hebben. Een voorbeeld is ‘lucht’. Zoek je het in het woordenboek op, dan vind je er minimaal zes.

Daar zit een luchtje aan …

Lucht kan een gas zijn, dat uit zuurstof en stikstof bestaat. Het kan een deel zijn van de dampkring. Er hangt ‘iets’ in de lucht. Het kan ook je adem zijn, die je benomen wordt als je een mooie (hemel)lucht ziet. Het is de buitenlucht die je opsnuift als je een wandeling maakt of gewoon stank. Lucht is ook niets, in gebakken lucht.

Je beddengoed én je hart

Je kunt iemand niet luchten of zien. Kun je je beddengoed luchten, of je hart. Je kunt lucht van iets krijgen, maar ook een gat in de lucht springen. In de lucht zitten, vliegen en hangen of uit de lucht komen vallen. Er kan geen wolkje aan de lucht zijn, geen kou of geen vuiltje. Je kunt er ook een gat inslaan of er iets uit grijpen, een luchtje scheppen of lucht geven aan een situatie. Het is niet van de lucht of juist ín de lucht. Het is nogal definitief als je om een luchtje gaat, maar je kunt er ook zo vrij als een vogel in zijn.

Tja. Mooie lucht …

Terug bij af

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Terug bij af

Sinds januari 2023 is mijn bedrijf gevestigd in het gebouw waarnaar ik op twaalfjarige leeftijd naar de middelbare school ging. Met mijn suffe leren schooltas – dat ik daar ooit in ben getrapt – vol zware boeken, op de fiets hiernaartoe. Fietsenstalling was in de kelder waar je via een steile afdaling in terechtkwam. Die metamorfoost in een steile helling als je weer naar huis gaat. 

In diezelfde fietsenstalling staat mijn fiets weer dagelijks. Mijn bureau op de plek waar ik als puber maatschappijleer en muziekles had. Ondanks dat het gebouw een aantal renovaties heeft ondergaan, zijn er ook nog een aantal dingen exact als toen. Dat was in het begin even wennen, om weer in de gangen te lopen waar mijn angst voor brekend glas werd geboren, toen er een klasgenoot bij een opstootje dwars door het lokaalraam ging. Om in de “wall of fame” een pc te zien staan uit de tijd dat alleen nog nerds aan toetsenborden zaten. Om weer op de markt te lopen, waar ik toen ook al iets bij de bakker kocht. Om voorleessessies te houden voor de bibliotheek – ook in het gebouw gevestigd – in de ruimte waar ik destijds mijn boterham at. En een Mars, want die kocht ik in de kantine, terwijl mijn moeder dacht dat ik melk kocht. 

Chillen in het park

Het is ook geinig. Omdat deze ruimte mij weer volop inspiratie geeft voor de H4C-serie die ik voor young adults schrijf. De hoofdpersonen in die serie zitten in havo-4C op het Klaverlandcollege. Ik waan me met mijn bureau in dat college. Het Klaverlandcollege is de middelbare school naast het Klaverpark. Laat er hier nu ook een ienieminiepark aan de overkant zijn, waar je kunt chillen … H4C is de klas van Marijn en Yara, die samen een kind krijgen op zestienjarige leeftijd. Van Guusje, die hier ontdekt dat ze op vrouwen valt. Van Olivier en Anna, die altijd als laatste iets nieuws ontdekken en stiekem het meest op mij lijken. En van Floor en Casper die haantje de voorste en gemeen zijn, ontstaan door een nare situatie. Iedere leerling uit deze klas heeft een verhaal dat verteld mag worden en dat een eigen boek verdient. 

Voor altijd …

Het laatste deel ligt bij de eindredactie en moet in juli verschijnen. Ik wacht vol spanning op de omslag. Op het eindresultaat. Eindelijk klaar met H4C. Hoewel? Er zitten nog veel meer leerlingen in H4C … Wat maken zij allemaal mee? Olivier heeft een zusje in de brugklas. Ook zij heeft een goed verhaal … Misschien laat ik een van de leraren in een toekomstig deel aan het woord? Het is niks dat ik weer dagelijks op mijn middelbare school kom, ik blijf voor altijd (zitten) in klas H4C. 

Deze column is op 28 mei 2024 verschenen in de nieuwsbrief van Godijn Publishing. Wil je deze nieuwsbrief ook ontvangen? Meld je dan aan via deze link.