Overslaan en naar de inhoud gaan

Tag: In Woordenland

Tekst zonder beeld is als beeld zonder tekst?

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. Geen reacties op Tekst zonder beeld is als beeld zonder tekst?

‘Ik ga straks een presentatie over mijn bedrijf geven,’ zei hij tijdens een netwerklunch.
‘Leuk, wat ga je allemaal vertellen?’
‘Weet ik eigenlijk nog niet. Ik heb niks voorbereid.’
‘Oh, dat heb ik ook ooit eens zo gedaan, dat is geen aanrader!’
‘Maak jij me even zenuwachtig…’

Paybacktime

‘Video is de toekomst,’ begon hij zijn presentatie. ‘Het gaat tekst helemaal vervangen.’
Er werd schuin naar mij gekeken, op dat moment de enige tekstschrijver in het gezelschap.
‘Nou, daar sta ik dan,’ merkte ik schamper op. ‘Ik kan mijn bedrijf wel opdoeken.’ Ik had wat lachers op mijn hand.
Het niet voorbereide gesprekje werd afgesloten met een daverende showreel. Oké, hij had wel een punt.

Zonder tekst?

‘Maar voor die video’s moet nog steeds een script geschreven worden,’ zei ik na afloop licht verontwaardigd. Gespeeld natuurlijk, want dat tekst en beeld elkaar vooral aanvult wist ik uiteraard wel. Het was het begin van een samenwerking. Hij maakte een prachtvideo van mijn bedrijf, ik ga binnenkort zijn blogs redigeren. Want daar is hij gelukkig toch over uit: leuk die video’s, maar een website kan niet hélemaal zonder tekst.

Benieuwd naar mijn bedrijfsvideo? Hij is gemaakt door Screen Visuals. Ik ben er blij mee!

Geef je arm eens?

Geschreven door Alice op . Gepost in Blog. 5 reacties op Geef je arm eens?

Met twee handen iemands arm pakken, met de ene hand heel hard linksom draaien en met de ander rechtsom. Ken je dat nog? Het is het eerste wat in mij opkomt, als ik aan ‘prikkeldraad’ denk. En pijn dat het deed!

Nietsvermoedend

Een kinderspelletje. Nu zijn er hele psychologische theorieën over waarom kinderen elkaar pijn doen. Zo kan het zijn dat het kind niet weet hoe het voor zichzelf op moet komen, dat het zich afreageert of zijn emoties niet onder controle heeft. Ook is er een theorie die zegt dat het kind gewoon wil spelen, maar niet weet hoe het moet. Of dat het zich niet gezien voelt. Nou, ik kan je wel vertellen: prikkeldraad kreeg je “in mijn tijd” gewoon voor de lol. ‘Geef je arm eens?’ Nietsvermoedend stak je één keer je arm toe. Lachend liep de dader snel weg, nadat hij eerst je arm even lekker gemolesteerd had. Vervolgens liet je het wel uit je hoofd om nog een keer je arm te geven, als men erom vroeg.

Ik geef je …

Maar nou vraag ik me af, noemden wij dit ‘onschuldige’ spelletje bij mij in de omgeving prikkeldraad, of is het algemeen bekend? Is er ooit iemand geweest die een stukje prikkeldraad zag en dacht: dat ga ik eens nadoen, op mijn zusjes arm of zo. Als ik zoek op Google, kom ik niet veel verder. Eén hit op ‘iemand prikkeldraad geven’.

Prikkeldraad. Het is blijkbaar geen populair cadeau.

Foto: Margot Hoogenboom