De vijftienjarige Anna voelt zich onnozel, in vergelijking tot haar vriendinnen. Altijd is zij de laatste die iets nieuws ontdekt. Ook Olivier van zestien is zo groen als gras, al zegt hij het zelf. Er is iemand die hem wereldwijs kan maken, maar is diegene voor hem bereikbaar?
Als ondernemer moet je reflecteren, zo eens in de zoveel tijd. Waar ben je goed in, wat wil je en wie zijn je klanten? Toen ik vandaag een paar pagina’s op deze website onder de loep nam, wist ik het weer: ik ben goed in lokaal.
Zonder mijn landelijke klanten tekort te doen: het grootste deel van mijn werk speelt zich af in de gemeente waar ik woon. Ik schrijf voor een lokaal tijdschrift, ben redacteur voor de lokale promotievereniging, blog voor plaatselijke ondernemers en spreek daarom vooral mensen uit de buurt. Natuurlijk, dagelijks verleg ik de grenzen voor mijn klanten in de rest van het land, stel dat ik vastroest! Maar de omgeving van Kaag en Braassem? Die bevalt mij wel.
Voor het tijdschrift Hier! in de regio sprak ik onlangs iemand een paar dorpen verderop die recent voor zichzelf begonnen is als meubelstoffeerder. Iets wat ze zei inspireerde me, hoewel ik de letterlijke context ben vergeten. Het was haar moeders versteende uitdrukking over lokaal besteden. Het is fijn dat we ons daar steeds meer van bewust zijn en ik besloot alleen al daarom dat ze van een versleten erfstuk binnenkort weer een blikvanger mag maken.
De grootse actie ‘steun je boekhandel’ maakte landelijk duidelijk dat we ze nodig hebben, de durfals met een bedrijf in je eigen dorp. Hoewel ik zelf nauwelijks boeken koop (misschien ongeloofwaardig voor de veellezer die ik ben), zou ik niet zonder de mijne kunnen. Alleen al omdat mijn oeuvre er ligt. Vandaar dat ik ‘onze Joris’ nog steeds steun met een button op mijn pagina: koop lokaal, ook online. En wil je makkelijk vanaf je eigen bank? Steun dan in elk geval míjn lokale boekhandel. Wat van ver komt, mag dan lekker zijn; dicht bij mijn huis heeft het ook!
De pagina die ik onder de loep nam en die mij bracht tot het schrijven van deze blog, licht ik als bonus graag voor je uit. En wil je een beetje meegenieten van de parels in mijn buurt? Mocht je je afvragen of dit verhaal een moraal heeft? Ik heb een tekstbureau in Kaag en Braassem: lokaal én in de Randstad. Altijd benieuwd naar wat ik voor ondernemers uit de (wijde) omgeving kan betekenen. Kennismaken bij een kop thee op een van de hotspots van Roelofarendsveen? Kom eens langs, In Woordenland!
📸 Teun Bakker
… voor mensen met een leuk geschrift en dat ben jij 🎶
Natuurlijk, zo gaat het lied niet. Maar heb jij een leuk geschrift? Dan zoek ik je wel. Voor het schrijfcafé. In januari gaan we weer van start. Doe je mee?
📌 meer wil schrijven maar een zetje nodig heeft.
📌 geschreven verhalen naar een hoger niveau wil brengen.
📌 wil weten hoe je een verhaal schrijft.
📌 zin heeft in een nieuwe hobby.
📌 van schrijven houdt en tegen een beetje feedback kan.
📌 gelijkgestemden wil ontmoeten en ook nog eens iets op wil steken.
Bij het schrijfcafé bespreken we het verhaal dat je vooraf instuurt. Jij leest het hardop voor, alle deelnemers aan het schrijfcafé geven feedback. Geen kritiek of commentaar, maar leerzame feedback waardoor je volgende verhaal nóg beter wordt.
Maandelijks komen we vanaf januari 2023 bijeen op een nader te bepalen avond (je hebt nog inspraak). Aanmelden kan alvast.
🎶 Je hoort erbij, je hoort erbij 🎶
‘Jij bent soms erg strikt in deadlines,’ kreeg ik laatst te horen. Logisch, dacht ik: een deadline is toch een slotdatum, de uiterste dag dat je iets inlevert? Daar valt niet mee te spotten!
Kun je té strikt zijn in deadlines? Ik denk het niet. Voor mij schept het in elk geval een hoop duidelijkheid. Ik heb het al vaker gezegd: zeg tegen mij nooit dat het niet uitmaakt wanneer iets klaar is. Er is dan geen enkele noodzaak om eraan te beginnen. Toch denk ik dat ik genoeg doorzettingsvermogen heb om elke opdracht in korte tijd af te ronden. Immers: schrijvers zonder discipline publiceren geen boeken!
De afgelopen tijd waren er nogal wat deadlines waardoor ik direct in de valkuil trapte die veel ondernemers moeilijk over het hoofd zien. Ik vergat te bloggen! Voor mijn opdrachtgevers vergeet ik dat nooit. Immers: ik heb een deadline en daar val niet mee te … Juist!
… om jullie even bij te praten!
Niet om het een of ander, maar ik ga weer aan het werk. Ik heb namelijk nog voor mijn opdrachtgevers een paar deadlines te halen deze week. En daar valt … Dat dus.
Liefs, Alice
Wegens succes gaan we in de herhaling! Samen met uitgever Elly Godijn organiseer ik wederom een workshopdag op zaterdag 21 januari in Zwaag, bij Hoorn. We zorgen voor goede koffie en thee en ook nog eens een prima lunch. Tussendoor krijg je van ons twee workshops:
Een uitgelezen dag voor alle schrijvers die meer willen met hun talent en met de handen in het haar zitten. Met, mocht je dat willen, een extraatje: pitch je manuscript bij een uitgever!
Locatie: Godijn Publishing | De Factorij 45K | Zwaag
Schrijfinspirator: Bakker & Godijn
zaterdag 21 januari 9.30 – 16.00
Workshop: €75 (of €79,99 inclusief de novelle Angela & Emma,Weerzien)
Inclusief koffie/thee & lunch. Neem pen en papier mee
Voor meer informatie: info@godijnpublishing.nl
9.30 | inloop met koffie/thee en iets lekkers
10.00 – 12.15 | workshop I
12.30 | lunch
13.00 – 15.15 | workshop II
15.15 | afsluiting met koffie & thee + vragenrondje
Alice Bakker (redacteur en auteur van o.a. “Ze zien mij niet”) en Elly Godijn (uitgever, redacteur en auteur van o.a. “Blauw Gras”) vormen tevens het schrijversduo Bakker & Godijn, samen schreven zij in de Angela & Emma serie de intro novelle “Weerzien” en de roman “Ontsluierd”.
De strijd tussen beeld en tekst is eeuwig. Het zijn net twee broers; ze kunnen vaak niet met en niet zonder elkaar. Een goede foto zegt inderdaad meer dan duizend woorden, maar als jij je expertise over wil brengen op je potentiële klanten, heb je meestal ook een stukje tekst nodig. Het kan zijn dat ik je al heb overtuigd, maar laat ik er nog een schepje bovenop doen: 7 redenen waarom ik jouw blogger ben.
Uiteraard staat jouw eigen naam onder de blog die ik als tekstschrijver voor jou schrijf. Interesse? Kom eens langs, In Woordenland!
Verhip! Ik loop achter. Lekker ouderwets woord, verhip. Gebruikt iemand dat nog?
Twee recensies die onlangs op Instagram verschenen. Omdat de sterren gelijk waren, combineer ik ze lekker. Cynthia: ‘Door de korte hoofdstukken en de afwisseling van personages leest het verhaal makkelijk en vlieg je er doorheen. Ik vond het wel verrassend wie “Hij” is, die had ik niet aan zien komen.’ Sylvie: ‘Verschillende mensen lijken verdacht, dus dat steekt goed in elkaar.’
‘Leuk en luchtig verhaal voor tussendoor.’
Cynthia – wat_lees_ik en Sylvie – sylvieleest
De recensies van Sylvie en Cynthia helemaal lezen? Dat kan op Hebban, waar je overigens zelf ook recensies op achter kunt laten, graag zelfs!
Ontdek jij wie ik ben is verschenen bij Godijn Publishing. Het is een Godijntje, een stoere kleine roman, een novelle in zakformaat (11,7×16,8). Voor €10,99 verkrijgbaar bij je lokale boekhandel.
En nog een recensie vandaag. Deze valt echt in de categorie “hier doe ik het voor”. Iemand die anoniem wil blijven las Ze Zien Mij Niet en plaatste een recensie op de website ikvindlezennietleuk.nl. Wie mij langer kent, weet dat ik niet alleen voor lezers schrijf, ik probeer ook niet-lezers te boeien.
Hoe tof, dat er een website bestaat voor mensen die lezen niet leuk vinden. Dat je daar tips vandaan haalt omdat je nu eenmaal toch soms een boek moet pakken. Moet, ja. Dat maakt het zo ingewikkeld voor niet-lezers. Het moet.
De recensie is aan de hand van een vragenlijst opgesteld en op de vraag: voor wie zou dit een leuk boek zijn? antwoordt Anoniem: voor mensen die van spanning houden en van ontrafelen.
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen,
Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen
Anoniem (10-12 jaar) maakt mijn dag met deze recensie. Benieuwd naar de hele vragenlijst? Je kunt hem hier vinden.
Ze zien mij niet
Paperback | ISBN 9789492115898 | €15,50
Luisterboek | ISBN 9789462553194 | €9,99
E-boek | ISBN 9789493157781| €4,99
Uitgeverij Godijn Publishing
Lege gangen, rare stilte. Het is vakantie op het Klaverlandcollege. Maar de leerlingen van H4C blijven na de zomer in de vierde. Wat zeg ik? Ze blijven daar voor eeuwig!
Ik? Ik ben altijd de laatste in de rij …
Ken je dat, altijd het gevoel hebben de laatste te zijn? Deel 2 van de H4C-serie gaat over Anna en Olivier. Twee leerlingen uit de 4-havoklas die altijd het gevoel hebben als allerlaatste iets nieuws te ontdekken. De laatste met een date. De laatste met een relatie. De laatste met alles.
Het manuscript ‘De laatste in de rij’ is vanmorgen naar de uitgever gegaan. Maakt het voor mij tijd om na te denken over de nieuwe hoofdpersoon uit H4C voor deel 3. Wordt het Guusje, die volgens haar vrienden op vrouwen valt? Wordt het Floor, die wel heel jaloers is op alles en iedereen. Of komt er na de vakantie een nieuwe in de klas die voordringt in de serie? Het is broedtijd!
Kennen jullie het Klaverlandcollege? 🍀 Dat is de school naast het Klaverpark waar de H4C-serie zich afspeelt. H4C staat inderdaad voor een 4-havoklas. De klas van Marijn, Yara, Floor, Guusje, Olivier, Anna, Casper en nog veel meer leerlingen.
Begin deze week lag ik op een behandeltafel voor een ontspannen massage in een schoonheidssalon. Terwijl ik met mijn gezicht in de speciale uitsparing geperst lag, realiseerde ik mij: ik doe nooit niks.
Specialist twee dingen tegelijk, zo kan ik mezelf gerust noemen. Terwijl ik fiets luister ik naar een boek. Vooral dat laatste combineer ik met van alles: met strijken, met de was opvouwen en met het oplossen van een Japanse puzzel. In mijn werk betrap ik me regelmatig op overmatig enthousiasme: vijf dingen tegelijk doen met als gevolg dat ik alles half doe en ik mezelf wijsmaak dat dat samen toch ook tweeënhalf is.
De overtreffende trap is dat ik op dit moment weer aan drie boeken tegelijk schrijf. Gelukkig nadert de deadline voor het inleveren van het tweede deel in de H4C-serie. Twee tegelijk is haalbaar. Immers, als Elly schrijft aan Angela & Emma, kan ik verder met een ander manuscript en zo benut ik mijn tijd optimaal én draai ik de productie die ik wil draaien. Maar tijdens die massage genoot ik stiekem zó van niks doen, ik besloot ter plekke dat me daar bewust van mag zijn.
Ik mag van mezelf lummelen. Het schijnt gezond te zijn en goed voor mijn creatieve processen. Ik ben benieuwd hoe lang ik dat volhoud. Dus tips zijn welkom. Wat doe jij zoal, als je niks doet?